|
1) KOMPETENCJE RZECZNIKA
KONSUMENT
2) PODSTAWOWE AKTY PRAWNE
REGULUJĄCE PROBLEMATYKĘ OCHRONY PRAW KONSUMENTÓW
3) NIEZGODNOŚĆ TOWARU Z UMOWĄ
4) GWARANCJA
5) UMOWY ZAWIERANE POZA LOKALEM PRZEDSIĘBIORSTWA LUB NA ODLEGŁOŚĆ
1)
KOMPETENCJE RZECZNIKA KONSUMENTÓW
Powiatowy rzecznik konsumentów wykonuje zadania samorządu
powiatowego w zakresie ochrony praw konsumentów - czyli
osób, które zawierają umowę z przedsiębiorcą w
celu bezpośrednio niezwiązanym z działalnością gospodarczą.
Rzecznika konsumentów powołuje i odwołuje rada powiatu, jest
on jej bezpośrednio podporządkowany i ponosi przed nią odpowiedzialność.
Organizacyjno
prawne podstawy działania powiatowego rzecznika konsumentów
reguluje między innymi :
- ustawa z dn. 15 grudnia 2000 r o ochronie konkurencji i
konsumentów (Dz.U. Nr 122, poz.1319)
- ustawa z dn. 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.j.Dz. U.
Nr 142, poz.1592)
- ustawa z dn. 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.
U. Nr 43, poz. 296 z późn. zm.)
- Rozporządzenie Rady Ministrów z dn. 5 marca 2002 r. w
sprawie sposobu współdziałania organów Inspekcji
Handlowej z powiatowym rzecznikiem konsumentów, organami
administracji rządowej i samorządowej, organami kontroli oraz
organizacjami pozarządowymi reprezentującymi interesy
konsumentów (Dz. U. Nr 24, poz.243 )
- ustawa z dn. 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji
(Dz. U. Nr 47, poz. 211 z późn. zm.)
Do zadań rzecznika
należy:
- zapewnienie bezpłatnego poradnictwa konsumenckiego i informacji
prawnej w zakresie ochrony interesów konsumentów,
- składanie wniosków w sprawie stanowienia i zmiany
przepisów prawa miejscowego w zakresie ochrony
interesów konsumentów,
- występowanie do przedsiębiorców w sprawach ochrony praw i
interesów konsumentów,
- współdziałanie z właściwymi miejscowo delegaturami Urzędu,
organami Inspekcji Handlowej oraz organizacjami konsumenckimi,
- wykonywanie innych zadań określonych w ustawie lub przepisach
odrębnych,
- rzecznik może wytaczać powództwa na rzecz
konsumentów oraz wstępować, za ich zgodą, do toczącego się
postępowania w sprawach o ochronę interesów
konsumentów,
- w sprawach o wykroczenia na szkodę konsumentów jest
oskarżycielem publicznym w rozumieniu przepisów Kodeksu
postępowania w sprawach o wykroczenia,
- możliwość żądania wszczęcia postępowania antymonopolowego,
- prawo występowania przeciwko czynom nieuczciwej konkurencji,
.
2)
PODSTAWOWE AKTY PRAWNE REGULUJĄCE PROBLEMATYKĘ OCHRONY PRAW
KONSUMENTÓW
1.Ustawa z dnia 15 grudnia 2000r. o ochronie konkurencji i
konsumentów.
2.Ustawa z dnia 27 lipca 2002r. o szczególnych warunkach
sprzedaży konsumenckiej oraz o zmianie kodeksu cywilnego.
3.Ustawa z dnia 2 marca 2000r.o ochronie niektórych praw
konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną
przez produkt niebezpieczny.
4.Rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 28 września 2001r. w
sprawie reklamacji usług telekomunikacyjnych.
5.Ustawa z dnia 15 grudnia 2000r. o Inspekcji Handlowej.
6.Ustawa z dnia 22 stycznia 2000r. o ogólnym bezpieczeństwie
produktów.
7.Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 września 2001r. w
sprawie szczegółowych warunków dotyczących
bezpieczeństwa zabawek.
8.Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 listopada 2000r. w
sprawie szczegółowych warunków dotyczących
bezpieczeństwa produktów, które stwarzają
zagrożenie dla konsumentów przez to, że ich wygląd wskazuje
na inne przeznaczenie niż rzeczywiste.
9.Ustawa z dnia 11 maja 2001r. o warunkach zdrowotnych żywności i
żywienia.
10.Ustawa z dnia 11 maja 2001r. o opakowaniach i odpadach
opakowaniowych.
11.Rozporządzenie Ministra Handlu Wewnętrznego z dnia 14 września
1970r. w sprawie ustalenia terminów zawiadamiania o wadach
fizycznych artykułów żywnościowych.
12.Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 28 lutego 2000r. w sprawie
warunków sanitarnych oraz zasad przestrzegania higieny przy
produkcji i obrocie środkami spożywczymi, używkami i substancjami
dodatkowymi dozwolonymi.
13.Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 8 grudnia 1995r.
w sprawie szczegółowych zasad działania i trybu powoływania
Rzecznika Ubezpieczonych.
14.Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 2 sierpnia
2001r. w sprawie list rzeczoznawców do spraw jakości
produktów lub usług.
15.Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 listopada 2000r.
w sprawie szczegółowych warunków znakowania
obuwia przeznaczonego do sprzedaży konsumentom.
16.Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks Cywilny.
17.Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 10
sierpnia 2001r. w sprawie szczegółowych zasad obsługi
podróżnych na liniach kolejowych.
18.Ustawa z dnia 5 lipca 2001r. o cenach.
19.Ustawa z dnia 20 lipca 2001r. o kredycie konsumenckim.
3)
NIEZGODNOŚĆ TOWARU Z UMOWĄ
Od 1 stycznia 2003 r. obowiązuje ustawa o szczególnych
warunkach sprzedaży konsumenckiej, która w miejsce
dotychczasowej odpowiedzialności z tytułu rękojmi za wady towaru
wprowadziła odpowiedzialność sprzedawcy z tytułu niezgodności towaru
konsumpcyjnego z umową. Towary zakupione do końca 2002 r. reklamuje się
jednak na podstawie dotychczasowych przepisów.
Obecnie sprzedawca jest odpowiedzialny wobec kupującego, jeżeli towar
konsumpcyjny w chwili wydania jest niezgodny z umową.
Towar niezgodny z umową to towar, który:
- nie nadaje się do celu, do jakiego tego rodzaju towar jest zwykle
używany
- nie posiada właściwości, które odpowiadają właściwościom
cechującym towar tego rodzaju
- nie opowiada oczekiwaniom dotyczącym tego towaru, które
wynikają ze składanych publicznie zapewnień sprzedawcy, producenta lub
jego przedstawiciela, chodzi tu głównie o zapewnienia
wyrażone w oznakowaniu towaru lub reklamie, a odnoszące się do
właściwości tego towaru.
Niezgodny z umową będzie również towar, który
został nieprawidłowo zamontowany i uruchomiony przez sprzedawcę lub
osobę, za którą ponosi on odpowiedzialność, a czynności te
zostały wykonane w ramach umowy sprzedaży, lub też jeżeli zrobił to
kupujący wg instrukcji otrzymanej przy sprzedaży.
Jeżeli właściwości towaru są uzgadniane indywidualnie (np. towar
wykonywany jest na zamówienie klienta) to przyjmuje się, że
jest on niezgodny z umową kiedy:
- nie odpowiada podanemu przez sprzedawcę opisowi
- nie ma cech okazanej kupującemu próbki albo wzoru
- nie nadaje się do celu określonego przez kupującego przy zawarciu
umowy.
Jeżeli niezgodność towaru z umową zostanie stwierdzona przed upływem 6
m-cy od wydania towaru domniemywa się, że istniała ona już w chwili
wydania towaru.
UPRAWNIENIA
KUPUJĄCEGO
Jeżeli konsument stwierdzi, że rzecz, którą nabył jest
niezgodna z umową może żądać naprawy lub wymiany rzeczy na nową, za
które nie ponosi żadnych opłat. Dopiero wówczas
kiedy okaże się, że wymiana lub naprawa są niemożliwe lub wymagają
nadmiernych kosztów, sprzedawca nie zdoła naprawić lub
wymienić towaru w odpowiednim czasie, naprawa lub wymiana narażałyby
kupującego na znaczne niedogodności konsument może domagać się
stosownego obniżenia ceny lub odstąpić od umowy. Nie może jednak od
umowy odstąpić, kiedy niezgodność towaru konsumpcyjnego z umową jest
nieistotna.
TERMINY
Sprzedawca odpowiada za niezgodność towaru z umową przez 2 lata od dnia
wydania tego towaru kupującemu. Konsument, który stwierdzi
niezgodność towaru z umową musi zgłosić to sprzedawcy w ciągu 2 m-cy od
jej stwierdzenia, w przeciwnym razie straci możliwość dochodzenia
swoich uprawnień.
Sprzedawca, któremu została zgłoszona reklamacja z żądaniem
wymiany lub naprawy towaru musi się do tego żądania ustosunkować w
terminie 14 dni, jeżeli tego nie zrobi uważa się, że uznał to żądanie
za uzasadnione. Nie jest jednak określony czas realizacji tego żądania,
ustawa mówi jedynie o tym, że wymiana towaru lub naprawa
powinny być wykonane w czasie odpowiednim.
W przypadku wymiany towaru na nowy dwuletni okres odpowiedzialności
sprzedawcy biegnie na nowo.
Przepisy ustawy o szczególnych warunkach sprzedaży
konsumenckiej stosuje się również do umów o
dzieło zawartych z konsumentem.
4)
GWARANCJA
Ustawa o szczególnych warunkach sprzedaży konsumenckiej
wyeliminowała zastosowanie przepisów kodeksu cywilnego
dotyczących gwarancji jakości w umowach sprzedaży, w których
stroną jest konsument. W miejsce regulacji kodeksowych obowiązuje
gwarancja wprowadzona przez przepisy w/w ustawy.
Przy zakupie niektórych towarów możemy otrzymać
gwarancję. Jest to specjalne oświadczenie gwaranta zamieszczone w
dokumencie gwarancyjnym lub reklamie odnoszące się do towaru.
Oświadczenie to aby było uznane za gwarancję musi określać obowiązki
gwaranta, ponad to określa ona uprawnienia konsumenta gdy właściwość
sprzedanego towaru nie jest zgodna z właściwością określoną w tym
oświadczeniu.
W dokumencie gwarancyjnym powinny być umieszczone dane umożliwiające
dochodzenie roszczeń z gwarancji ( nazwa, adres gwaranta lub jego
przedstawiciela w RP, czas trwania, terytorialny zasięg ochrony
gwarancyjnej ).
Należy podkreślić, że udzielenie gwarancji nie wyłącza, ogranicza ani
nie zawiesza odpowiedzialności sprzedawcy z tytułu niezgodności towaru
z umową.
Informacja ta powinna się znaleźć również w dokumencie
gwarancyjnym.
5)
UMOWY ZAWIERANE POZA LOKALEM PRZEDSIĘBIORSTWA LUB NA ODLEGŁOŚĆ
Jeżeli umowa zostanie zawarta poza lokalem przedsiębiorstwa (np. w
pracy, w domu, na ulicy itd.) lub na odległość (internet, telefon,
poczta itd.) można od niej odstąpić w terminie 10 dni bez podania
przyczyn, składając oświadczenie na piśmie.
Konsument, który zawiera umowę poza lokalem przedsiębiorstwa
powinien być przed jej zawarciem poinformowany na piśmie o prawie
odstąpienia od umowy, otrzymać wzór oświadczenia o
odstąpieniu z oznaczeniem imienia, nazwiska (nazwy), adresem
zamieszkania (siedziby), a także pisemne potwierdzenie zawarcia umowy z
datą, rodzajem umowy, przedmiotem świadczenia i ceną.
Jeżeli konsument nie został poinformowany na piśmie o prawie
odstąpienia od umowy, może od niej odstąpić w ciągu 10 dni od uzyskania
informacji o prawie odstąpienia. Nie może jednak odstąpić po upływie 3
miesięcy od wykonania umowy.
W przypadku umowy zawieranej na odległość jeżeli brak jest
potwierdzenia informacji o prawie odstąpienia od umowy w ciągu 10 dni,
termin, w którym konsument może odstąpić od umowy, wynosi 3
miesiące od dnia wydania rzeczy, jeżeli umowa dotyczy świadczenia
usługi od dnia jej zawarcia.
Jeżeli konsument po rozpoczęciu biegu tego terminu otrzyma
potwierdzenie, termin ulega skróceniu do 10 dni, od tej daty.
Odstąpienie od umowy należy ( w celu uniknięcia późniejszych
wątpliwości) potwierdzić pisemnie u przedsiębiorcy lub wysłać listem
poleconym za potwierdzeniem odbioru.
|