Parczew, dnia 05.11.2008 r.

Z okazji nadania Szkole Podstawowej w Kolanie imienia Amelii hr. Łubieńskiej zamówiony jest sztandar, który zostanie uroczyście poświęcony i wręczony na ręce Dyrektora Szkoły Henryka Drabko w dniu 4 grudnia 2008 r.

Ten sztandar to hołd i trwały pomnik ku czci Amelii, dla której „mała Ojczyzna” to nie pusto brzmiące słowa, ale „wielki zbiorowy obowiązek”. Ma zwracać uwagę na ideały, jakie uczniowie powinni czerpać ze spuścizny swojego patrona. Symbolika sztandaru ma swoją wymowę i znaczenie. Będzie nawiązywać do tych wątków tradycji, które są obecnie w świadomości ogółu mieszkańców Kolana; działalności oświatowej Amelii oraz czynu zbrojnego, jakim była bitwa pod Kolanem i Holendernią 18.11.1863 r.

               

Prozaicznym, ale i fundamentalnym zadaniem staje się pozyskanie funduszy na wykonanie sztandaru.

Będziemy wdzięczni za każdy dar przekazany na realizację zamierzenia. Pieniądze można wpłacać na konto: Rada Rodziców przy Szkole Podstawowej w Kolanie, 21-205 Jabłoń, Bank Spółdzielczy w Parczewie Oddział w Jabłoniu, Nr: 30 8042 0006 0396 5849 2000 0020

W imieniu Organizatorów serdecznie dziękuję i zapraszam wszystkich zainteresowanych na uroczystość nadania imienia– Dyrektor Szkoły Henryk Drabko.


Amelia hr. Łubieńska z domu Jezierska urodziła się w 1813 r. W 1845 r. wraz z mężem Sewerynem zamieszkała w majątku w Kolanie. Wkrótce Łubieńscy przystąpili do wielkiej akcji społeczno – cywilizacyjnej.
Dokonywała się stopniowa zmiana warunków mieszkaniowych ludności. Majątek Amelii stał się ośrodkiem ożywionej działalności charytatywnej i oświatowej. Dzięki jej staraniom w Kolanie, Gęsi i Jabłoniu zorganizowano ochronki. Szczególną troską otoczeni zostali unici. Przybyłe w 1858 r. Felicjanki zajmowały się oświatą dla ludu i pomagały chorym.

W 1860 r. Amelia wybudowała w ogrodzie pałacowym kaplicę, która w 1930 r. dała zrąb pod budowę kościoła.
Hrabina cieszyła się wielkim uznaniem i szacunkiem. Wspomagała ochronki i potrzebujących. Jej działalność jak na owe czasy była prekursorska.

Amelia kochała Kolano, kochała Podlasie, na którym zostawiła część swego życia i pamięć po sobie. Swoim codziennym postępowaniem dokumentowała przywiązanie do tradycji narodowych i wartości społecznych.
Zmarła w Zasowie na Podkarpaciu 1885 r.